Kiwi

Haay...pahirap. Mahirap talaga ang gipit sa pera. tae, pabalik-balik ako sa iskul tapos di pa matapos-tapos yung ka-praningan ko tungkol sa enrollment.

Kanina nagpunta kami ni Leo sa Quiapo kasi sinamahan ko siya bumili ng mga "Club MYX" nya na CDs. Ako, taga-tingin lang kasi wala akong pera. Babalik nalang ako sa Quiapo kapag naka-ipon na at para mapaayos ko na rin yung mp3 player ko na ilang buwan naring nakatambay sa cabinet. Sa di malamang kadahilanan, bigla nalang ayaw niya mag-load sa PC o bumukas man lang. Literal na "namatay" yung mahal na mahal kong player. Biro niyo magda-dalawang taon na rin kami, tapos bigla niya nalang akong iniwan ng wala man lang pasabi, sintomas o pagloloko. WALA! Parang binasura akong walang kaalam-alam!

... *hikbi*

Pasakay na sana kami ng dyip pauwi ni Leo ng napagpasiyahan na dumaan ng simbahan para mag-dasal. Ayos lang sa akin, kasi marami din akong kailangang ipag-pasalamat. Nung natapos na kami pareho, hiniram ni Leo yung digi cam kasi matagal na rin naman na napag-usapan na kukuha kami ng mga litrato sa may Plaza Miranda. Maganda kasi yung lugar na iyon, ang daming sinasalamin, ang daming gustong ikwento at marami ring gustong itago. Akala ko naman sa may plaza o simbahan kami magpo-pokus pero nauwi sa mga bata na nag-kalat malapit sa kinatatayuaan namin. May isang batang lalake na lumapit sa akin at tinindahan ako ng itim na Nazarenong kwintas. Hindi sana ako bibili at tumatanggi na rin nung una dahil gusto ko man tumulong, e kapos din ang bulsa ko. Ang bigat sa loob nun, lalo na nung sinabi niya na:

"Sige na ate, para may benta naman ako ngayon."

Ang unang pumasok sa isip ko, "hala, baka wala pang kinakain itong batang 'to. Kawawa naman, kaso baka kulangin yung pamasahe ko ngayon, babalik pa naman ako ng ikskul sa lunes..." pero sa huli, nauwi rin ako sa pagbili ng isa, kasi di ko kaya ang mga pagpapa-awa ng mga bata, kasi nakakaawa talaga. Makokonsiyensiya ka talaga. Tinanong ko kung na-bless na, sabi niya oo, pero ewan ko. Ayus na iyon. Atleast nakatulong kahit maliit.
Si Leo, biglang kinontrata yung bata na bibili kapag nag-model para sa kanya. Pumayag naman, natural nga siya sa kamera eh. May naiisip ako na shot para dun, kaso di ko na nahawakan yung kamera, si Leo kasi eh. Ang daming bata dun, karamihan nagtitinda nung kwintas. May isang ale nga doon, pinagagalitan niya yung isang batang babae kasi daw hapon na, di niya pa nauubos yung paninda. Naisip ko naman, mali yung pagalitan niya ng ganun yung bata, dahil una, hindi naman talaga dapat pinagta-trabaho ang isang bata, pangalawa, alam niya kung gaano kahirap ang magtinda, at pangatlo, nanakawan ng karapatang makapag-saya at maglaro ng isang bata sa kanyang murang edad. Naiinis ako sa mga ganung nanay, parang walang pakielam sa mga anak nila. Oo at mahirap ang buhay, sa murang edad ay kailangang mag banat ng buto para may makain. Pero ang pagalitan ng ganoon, na parang kasalanan pa nung bata na walang benta, ay mali. Maling-mali.

Tumingin ako sa paligid at napansin na dumadami ang mga bata sa paligid. May mga sumusunod sa amin, napapatingin at nagugulat kapag kinukuhanan ni Leo ng litrato. Matagal ko ng pangarap na kuhanan ang mga batang naglalaro, at may nakita nga ako. Naglalaro sila ng "sepak" o mas kilalang "sipa", kaso lang, napagkaitan muli ako ng gamit at ayaw rin naman na lumapit ng kasama ko. Ang ganda sana nun... Napatigil kami bigla ng nakita ko na may mga kapareho naming interisado sa ganda ng plaza. Ang problema nga lang, mukhang sila yung mga nag-aaral talaga ng potograpiya dahil pang-professional ang mga nakasukbit sa leeg nila na kamera, di katulad namin na digi cam, naka-sandal sa teknolohiya at mukha pang laruan yung digicam ko. Medyo nang-liit ako. Oo, nang-liit ako. Mukha kasing laruan talaga yung Kodak C310 eh, pero di mo aakalain na 4 Mega pixel din yan at nagkakahalagang pitong-libong piso. Sa itsura lang naman eh, kumpara sa features, kaya namang makipag-tagisan. Hehe. Siyempre, depensa para sa mga mahal ko! Ang nakakatuwa lang dun sa mga nakita naming estudyante, eh nakita rin kami! Pinag-pose pa nga kami at kinuhanan ng litrato. Medyo nahiya naman ako, pero dahil pogi siya at para sa proyekto daw nila yun, walang masama. Keso! Kaso, shet, kinuhanan rin nila yung mga batang naglalaro ng sipa, wala na yung concept ko...kasi di na orihinal. Pakiramdam ko nun nanggaya na ako. Marahil sasabihin niyo na milyong tao rin ang nakaisip ng parehong konsepto, pero orihinal iyon dahil hindi ko inisip na orihinal iyon. Naisip ko lang bigla na produkto ng iyong kaisipan na may halong inspirasyon, kaalaman na pinanghahawakan mo, at sa iyo lang.

Sa wakas natapos na ang litratohan, umuwi na rin kami. Nakaka-miss ang Quiapo. Dapat matuloy ko na yung sinusulat ko...

Ngayon namomroblema ako sa laro na nakuha ko mula sa malaking mundo, dahil ang dami niyang kaartehan, ni wala man lang "read this" o panuto. Ay ewan, may nagloloko pa. Hayaan mo na nga.

Nakaka-adik yung "Letty La Mas Fea" (orihinal na: Fea La Mas Bella), ang Mexican na adaptasyon ng 'Yo Soy! Betty La Fea" na Columbian. Naaalala niyo pa ba yung palabas na iyon? Pinalabas siya sa GMA at ABS-CBN ilang taon na rin ang nakararaan. Hit siya sa telebisyon pero noon, hindi pa ko nanonood. Wala lang, di ko feel. Yung sa ABC kasi, yung Letty, mas nakaka-tawang bersiyon nung orihinal. Kwela, ang saya-saya niya panoorin. Parang lahat ng tao dun may ketek, lalo na si Fernando at Letty, yung mga pangunahing bida. O, diba? At nasabi ko na ba na ka-fafahan itong si "Sir Fernando" o Jaime Camil sa totoong buhay. Ay, hindi ko na hahabaan ang kwento sa kanya, dahil baka mapa 'cut' na ko sa haba (nabasa ko kasi yung biography niya). Nakakuha na rin ako ng soundtracks ng palabas, at masasabi kong masarap siya pakinggan. Nakaka-engganyo! Sarap sumayaw. At si Angela Vela (Letty) ay napaka-ganda ng boses. Kung interisado kayo, hanapin niyo yung track na "Aqui Estare", ang ganda-ganda. Pati na rin pala yung "Tu Belleza Es Un Misterio" ni Angela Vela at Jaime Camil, oo pareho din silang mang-aawit. Ang galing. ^^ Wag kayo manonood sa youtube kasi maiispoil kayo, tulad ko na hindi mapigilan ang sarili. Ayos lang. Siguro kung make-kwento ko lang ito kay Ella, mahilig kasi yun sa Latin. Hehe...

Sa Lunes, goodluck nalang sa akin.
Ahay~

ISA PA!!!!!!!!!

 Tang'na natapos din!!!!

Yehey~ para sa akin, at sa lahat ng estudyanteng kasama ko sa aking mahal na paaralan para sa madugo at nakalilito pa ring enrollment. Hooray sa ating tagumpay! Nyehehe...

Isipin niyo ha, sa ilalim ng tirik na araw naglakbay ako mula Boni paluwas ng Maynila, at nagmistula akong inihaw na baboy, sa isip-isip ko. Pucha, nakapantalon pa ko at malaki yung T-shirt na hiniram ko sa utol ko. Ayun, naka-survive naman.

Ewan ko ba kung bakit taon-taon nalang, ay hinde, bawat sem nalilito ako sa procedures ng enrollment. lagi nalang akong napa-paranoid kahit nasa pila na ako ng assesment. haaay~

nakakapagod ang araw na ito... kung di lang kay CJ....aha-haaaay~ ang chaka-chaka ng araw na ito. Akalaing paliguan pa ko pag-uwi! bruhang panahon. ohwell... gusto ko lang mag-kwento, ayoko na i-detalye yung procedure ng promisory note, napapagod lalo utak ko eh. baka wala ng matira, malamig pa naman ngayon, delikado.

natatawa lang ako...yung lalake kasi dun sa window ng Budget's office eh kahawig ni Ken (L'Arc) tsaka yung manager sa dorma na Antique Cake, pramis, nakaktuwa! nyihhihihii....

yehey~ napagana na daw ni Kuya yung Blue Spring (staring: Ryuhei Matsuda, same director of Nine Souls) kaso ang negative ng comment niya.

"Ang pangit naman eh, maganda pa ata yung Densha (Otoko)."

ewan ko sayo! baka di mo lang naintindihan! hmp! wafu wafu ni Ryuhei dun eh.... hehe...panoorin ko na nga lang. Let's see... 

A while ago I watched "Aoi Haru" (Blue Spring) which my brother negatively commented about. Since my DSL suddenly gave me fits of paranoid moments, I tried to cool it down, since my suspect of the connection drastically dropping is due to overheating (and as PLDT suggested too).

After watching this movie, I suddenly missed watching films that makes me think. I stopped collecting films this year for my family still has financial troubles and the only way to help is by saving money. Aoi Haru is one of those socially relevant films that teens and adult should watch. Although the character situation does not direcltly apply to a Filipino student's life, someway or the other, we've gone through this kind of thinking, this dilema.

I have to admit that I haven't really understood wholly what the film really wanted to imply, and sadly the film left me hanging with unresolved conflicts. I'm currently in search of a good movie review about this film, or perhaps I can watch it again the following months since I'll be having a Psychology class this sem.

For those unfamiliar with Japanese films of this likes, the first time you watch it, you will be left with your mouth hanging. Another film I found with the same gore and theme is "Suicide Circle". I've read a pretty good review about it, and equally disturbing if not, with "Battle Royale". I have to find a link where I can download the movie. If anybody knows a link, kindly inform me, ne?

Last year, my report in our Geography class was Japan's current events. One of the websites I stumbled upon for informations is an online newspaper site, "Mainichi". One of the navigation of this website is the "WaiWai" where the weird, disturbing and I-leave-it-to-your-imagination news. Pay it a visit. It's devilishly entertaining for me. Hmm.

Oh yeah, I've mentioned earlier that my DSL suddenly dropped in speed, why is this? Has anyone experienced the same? It's running quite fine now, I don't know tomorrow...or the next day. I don't want to get blammed for it, it's only a month-old and I'm guilty of slaving it whenever I'm here. Amp.

Oh well, Ryuhei got me writing again. Well, this guy is popular for being the pouty beauty of disturbing characters in films, eh? With that, I salute and love this guy to the bones! XD

I'm not fond of surprises because it makes me feel weary, yet I got myself plenty of it today.

We met half of our professors for the second semester. Surprisingly, they are all women, considering last semester they were all biologically male (let's set aside the orientation, okay? I don't want to sound bias again.) So far they are so-so. Not those types that will make you go "ooooh" in amazement nor "ohhhhhh" with a deep sigh because you're stuck in enuu. Just right.

Like last sem, our Lit comes last till dismissal. We're having FICTION this sem as we all gloriously passed and learn well from POETRY, thank you Lord for that! I miss sir Wigley. He's such a great professor and I can't help but expect the same from our new prof. I know she's not that type of a person to joke around, but she has her funny side, in a different shade anyway. And guess what! She made us write an essay! Yey!

...ugh, NO.

My faced stiffed the minute she said the words WRITE and ESSAY. Gosh, how many months did I last wrote?! And I didn't even least lay a finger on a pen and grabbed a paper. The whole sem break became a routine of eat-internet-eat-sleep-readalittle-watchTV-sleep-eat...and so on. Lame! How lame that work of mine turned out! What the hell do I know about fiction! The same as you do! Please excuse my manners and accusations I'm ranting. Anyway, as if I have a choice, I did it anyway. For the sake of obeying. Again. I hate that. Although I did enjoy the last part that was made for us. Hehe...I'm such a vainy person.  I can't recall what exactly I wrote but it goes like this:

 
That was fun. Atleast I was smiling after the grueling essay! But we'll be reading alot...alot...of books...this sem. Blah. I'm a slow reader. I am! I confess I am! I easily get distracted and unless the book I'm reading really catches my interest that I dedicate lovely hours reading it. Shameful, yes. 

~~~ 

 Welcome back Akie from JAPAN!!!! And thanks so much for the yummy Pocky and umbrella! Iwuvit!

*dreamy*

nakakakilig~ nakakangiti~ 

repeat 100x

Ang bait niya...ang cute pa....sheeeeet. ang sarap~ buti nalang sumama ko kay Mark at Benavides~ salamaaat. Haaay~

wala lang, lang kwenta noh?

NYAHAHAHAHAHAH! at ako lang ang nakaintidi! XD 

PAALALA: Sa di alam na kadahilanan ay nagkaroon nanaman ng komplikasyon ang mga bagay na wawagaywag sa kwentong ito. Ang tadhana ay pinaglaruan nanaman ang isang kalahating demonyong tulad ko kaya't huli nanaman ng isang araw ang tala na ito.

---

*hikab*

Mukhang mabo-bore ako ngayong gabi. Paano, tuluyan na yatang bumigay yung modem ng DSL. Grabe kasi kaming mang-alipin, hayan, hindi na nakayanan. Luwag-loob lang sa akin na hindi sa akin bumagsak ang sisi, dahil wala ako dito. Pero bakit naman ganun...marami akong dapat ikonsulta sa malaking mundo. Marami akong tanong at kompirmasyon. Pero ano nga bang magagawa natin... sa bagal pa naman ng serbisyo ng PLDT, baka next year pa maayos yan. O depende na rin sa mga magulang namin kung patatawarin kami sa pang-aalipin na ginawa namin. Hayan, na-karma tuloy kami.

Kaya alalahanin, LATE ang tala na ito.

Sige, magke-kwento nalang ako. Sa harap ko nga ngayon yung mga dapat kong basahin, pero sige, itatabi ko na muna siya para mamaya may gagawin na ako. Magba-bonding nanaman kami ng maaga ng aklatan nito. Sige, time management.

 

Noong Sabado ang unang sabak namin sa pagtuturo para sa National Service Training Service o NSTP na iniaalok, ay hindi, kailangan namin na gawin dahil na rin na requirement hindi lang ng paaralan, kundi dahil na rin nasasaad sa batas. Sa totoo lang, wala naman akong reklamo sa NSTP namin. Maayos naman MINSAN ang pagpapalakad ng mga namamahala. Oo, MINSAN. Dahil aaminin ko, at isususmbong ko sa inyo, na minsan malabo ang mga panuto at "Pilipino time" lagi, simula sa orientation, assembly o exams. Nakakabwiset. Tulad noong Sabado, ang call-time ay 8:30 ng umaga, istriktong sinabi na kailangang "on time" ka, kung hindi ay INC ka na. Pero noong andoon na kami, parang hindi magka-wari ang aming facilitator kung asaan na yung mga tuturuan at kung saan kami ilulugar. Ang labo, mainit at nakakaburaot. Mabuti nalang masaya at bibo yung mga kaklase ko kaya malamig pa yung ulo ko. Yan, magaling lang naman sila manakot eh. Late nga kami eh, kasi 8:40 na kami dumating, pero halos tatlong oras mula sa itinakdang oras bago kami magsimula. Kainis. Mabuti nalang talaga, ang ke-kwela nung mga batang tinuruan namin kaya parang nakakawala ng pagod at inis. Mahilig ako sa bata, lalo na kung bibo. Napaka inosente kasi nila, at tulog pa ang kamalayan nila mula sa kadiliman ng mundong kanilang ginagalawan. At dito ko rin nakunan ng litrato ang aking pangarap na shot, MGA BATANG NAGLALARO o NAKANGITI. Ang sarap sa pakiramdam. Paki-tignan nalang po ang Deviantart ko, salamat!

Bandang ala-una na rin ata ng makabalik kami ng UST. Kumaain, nagkwentuhan, tawanan sa malapit na canteen na may masarap na SIOMAISILOG ang sinamsam namin ng halos isa't kalahating oras. Matapos nun ay sinamahan ko ang kamag-aral kong si Sharyn sa kanyang dorm para magpalit ng damit. Dito na rin nagkaroon ng konting Photoshoot session. Sayang kasi ang lighting at ganda ng upuan. Lalo na model figure ang lola ko!

Uh-hummmmmm....

Nag library kami at doon naghanap ng masasagot para sa mga takdang aralin. Balak ko sanang umuwi ng maaga noong araw na iyon, kaso na engganyo din naman ako sa mga libro. Kung titignan kami, mukhang napaka-sipag namin dahil patung-patong ang mga libro tungkol sa literatura ang nasa harap namin.

 

 
Ilan sa mga nahiram namin na libro ay nalimbag na isandaan taon na ang nakalilipas kaya ang mga unang pahina ay tila manwal na dinesenyuhan at hindi kopya.

 

Sa pagbabasa, umabot kami ng 7:30 ng gabi, isama na ang pagpapa-xerox ng mga babasahin. Nahiram ko din ang librong "Methamorphosis" ni Franz Kafka na na-mention sa Fiction class namin. Ang galing nga eh, kasi graphic novel siya kaya hindi ko na kailangan hiramin ng isang linggo tulad nung "Dekada '70" ni Lualhati Bautista idol. Sa pag ninilay ko sa kwentong Methamorphosis, hindi ko alam kung tama ako. Dahil hindi ko maalala yung binigay na sagot ng guro ko. Ang paglalapat ng mensahe ay parang sa "Alamat ng Gubat" ni Bob Ong. Kung hindi mo pagninilayan ang kalagayan ng mga tauhan at ang kanilang mismong ugali, parang ordinaryo lang siya. Medyo naawa nga lang ako kay Gregor, dahill hindi na siya bumalik sa dati, at halos itakwil na siya ng pamilya niyang minsang sumandal sa kanya para sa pera.

Matapos ako manggaling sa library, ay nagkita kami ni Mao para manood ng concert sa kanila. Yoon na kasi yung huling pagdiriwang para sa CFAD week nila. Sayang at hindi nanalo yuong BIOMAN presentation nila. Dapat sila ang nanalo. Hindi ko sinasabi ito dahil kaibigan ko sila at mahal ko ang visual arts at sentai, kung hindi nagsasalita ako bilang isang mang o-obserba. Nakita ko naman kung gaano natuwa ang mga manonood sa BIOMAN at sila ang pinakakakaiba. Hindi ko rin alam kung bakit pero ang dami kasing "gothic" ang theme. Redundant na yun para sa akin, dahil sa CFAD, normal na ang itim. Masaya naman na makakita ka ng spandex at makulay na helmet paminsan. Sama mo pa ang nakakatuwang pose ng mga lalaki. Hanep. Ayos lang, ang imporatante dun ay madaming natuwa. Pero naiintindihan ko naman ang pagkadismaya nila, dahil sa pagod mo nga naman sa paggawa ng costume, masarap marinig na nanalo ka at may parangal.

Babalik ako sa concert (dahil nalihis ako sa BIOMAN). Tatlong banda nalang ang inabutan ko. Dalawa sa kanila ang hindi ko matandaan ang pangalan, pero ang huli ay CHICOSCI. Ayus ba? Oo, sikat sila sa rock music scene, pero wala akong alam na kanta nila. Aaminin ko, piling rock bands lang talaga ang gusto ko, at CHICOSCI ay hindi kasama sa listahan ko. Pero na-enjoy ko naman ang tugtugan, lalo na yung banda ng prof nila Mao, ang gaganda ng kanta, hanep. At ang pogi ni Miggy (CHICOSCI). Hmm.

 

Alas-onse na ko nakauwi, at nagaalburuto akong tinext ng kuya ko dahil nakaligtaan ko nanaman ang pagpapaalam ko. Kinabahan ako, pero naisip ko, kasalanan ko din naman. At nabuhay naman ako nung mga huling pagkakataon na nangyari 'to, yun nga lang, sangkatutak na pangaral. Mas malupit magpangaral ang kapatid ko kaysa sa nanay ko, ugaling namana ng kuya ko sa tatay ko. Bagay din na hindi ko alam kung alam niya. Dapat nga pala kasi sa Boni ang tuloy ko, kaya nagalala nanaman sila. Di na muna ako tumuloy, baka mabulyawan ako. Palamigin muna ang ulo ni Boss. Sa Makati naman, nahihimlay ang boss ng boss ko. Nahihimlay dahil alam kong sa oras na iyon, eh na-abanduna nanaman ni Mamoy ang panonood ng TV at kuryente para sa panaginipan. Yun nga lang, nung pagpasok ko, nakatitig na ng masama sa akin. Naalala ko, 7:30 nga pala ang paalam ko. Hala. Pero dahil mahal talaga ako ng nanay ko, inuna niya muna akong tanungin kung kumain na ko, bago ako paulanan ng sipa at lamugim ang kalahati ng katawan kong naka-harap sa kanya. Tumatawa na nga siya ilang sandali kaso bumigat nanaman nung sinabi niyang:

"Patay ka kay Michael."

Patay talaga.

Kakandirit na ang kwento ko ngayong Lunes (Nov. 20, 2006) mula Sabado at etsapwerang Linggo, dahil bukod sa kulitan namin ni Mamoy, kulitan lang talaga ang nangyari. Ay hinde! Pasensiya na, nanalo nga pala si Paquiao laban kay Morales. Walang thrill. Ni hindi man lang ako nanggigil. Walang tili. Matapos ang tatlong round, bagsak na ang "el terible" ng Mexico. Sa isang banda ay naawa ako kay Morales dahil parang nakita ko ang biglaang pagbagsak ng isang minsan na tinuring na kayamanan ng bansa nila, tulad ni Paquiao sa Pilipinas. Naroon pa naman ang kanyang ama. Ang sabi ng nanay ko, puro yabang daw kasi si Morales. Sa tingin ko, kung hindi magiging mayabang si Morales, ay wala na siyang panghahawakang tapang. Dahil kung totoo nga ang naririnig ko na humihina na siya at nalalaos, hindi ba't tiwala sa sarili nalang ang panlaban niya sa pressure at kalungkutan sa pagkawala ng spotlight sa kanya?

Lunes. Heto na, mag-aaral nanaman ang karakter ko. Sa tuwi-tuwina ay nananapak pa rin si Mamoy at linalambing ko kapag naaalala niya yung pag-uwi ko, pero pinagpaplantsa naman ako at binilhan ng napakasarap na mainit na pandesal, palaman ang Mayonaise at mantikilya na pagpipilian, kombohan mo pa ng mainit na kape...langit! bandang alas otso imedya ay umalis na ako ng bahay at nagbiling sa Boni na ang tuloy. Isang halik, yakap at sapak uli mula kay Mamoy. Ang sarap niya talagang maging nanay. Sa kagustuhan kong matapos ang nobela ni idol Luwalhati, imbis na basahin ko ang mga nakatakdang basahin para sa mga asignatura ko ng araw na ito, ay ilinaan ko ang oras sa loob ng dyip para maka-chismisan si Mrs. Amelia Bartolome. Alas diyes ng marating ko muli ang library para magbasa ng para sa Speech Com at Rizal. Dun muli ako sa natipuhan kong pwesto sa Library. Hindi ko na rin sasabihin kung saan, dahil baka agawan mo ako. Hehe. Hindi ko rin natapos ang Rizal, pero hindi ko mapigilang itinta sa papel ang mga reaksiyon at pagninilay sa binasa. Pulitikal nanaman kasi eh. May nginig nanaman ako tungkol sa usapin. Umakyat ako sandali sa palapag ng Siyensya para maghanap ng libro sa Cells na siyang diskusyon sa Natural Science. Subalit ng mapansin ko ay oras narin para pumasok kaya di na rin ako nakahiram.

Ang mga sumunod na pangyayari ay masarap i-censored dahil ayokong sabihin pero dahil madaldal ang mga daliri ko ay sasabihin ko na din---pero di lahat, ha. Pumasok ako na medyo malagkit--dahil sa pawis. Mainit kaya. Ang sabi ni K-Ann, parang ang ganda ko daw, at samu't saring mukha na ang nakangiti sa akin. Sandali, nakakapagtaka...bakit kaya? Hanggang sa nakita kong nakangisi ang isang pamilyar na mukha na nakaupo lagi sa likod ko, si Mark. Hayan na ang pahayag... "Si Michelle, may 'boylet'. Pangalan *****." At hiyaw ng mga kaklase ko, pati na ang solid bakla row. Hala na. Siyempre *switch to lola mode* ang lola mo naman, todo ngiti at kinilig to the nerves ang beauty ko! Hayan, know na ng buong 2Lit. Na-shy na ko... *end of lola mode* Sa totoo lang, ayoko kasing marami ang makaalam kasi baka may nakakakilala sa kanya at may galit sa akin, mabuko ako. Ayaw. Ayos na kong nangangarap. At least, buo yung pantasya. Walang lamat, lahat pulido. Pero dahil sa nabuko na rin, sige, paliwanag nalang na "crush" lang yun at wala ng iba. Pakiusap sa paglilihim nito at wag ng usisain dahil pumapadyak ang paa ko kapag kinikilig. Haaay. Pero di naman ako galit kay Mark, nakakahiya lang talaga. Hehe. Pero pasalamat ko na rin sa taong ito dahil kung di sa kanya, wala yung "moment" na iyon. Hehe. Landi ko!

Maayos naman ang takbo ng mga sumunod na asignatura at nababaon na rin sa limot si *toot*. Nat Sci at wala si Sir. Yehey, diba? May ginawa akong hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa ng lubos. May seatwork kasi at dapat na ipasa ng araw na iyon. Dahil nga hindi ako nakahiram ng libro ay wala akong masagot. Akala ko rin ay hindi na kikilos ang mga kaklase kong iba dahil pare-pareho lang kaming walang reference. Nawalan na ako ng gana at di na talaga gumawa kahit nakita kong kumilos na ang mga kasama ko. Kinse minutos nalang at uwian na; pasahan na ng papel. Isang anghel at demonyo at nag-sparring sa loob-loob ko. Ang sabi ng isa: "Sige panagutan mo na, wala ng oras at patunayan mong kaya mong panindigan ang naging desisyon mo." Ang sabi naman nung isa: "Habol ka. May ilang minuto pa at kaya mo pang sumagot ng ilang tanong. Para man lang may mapasa ka, dahil patay ka sa Wednesday, di ka gumawa tapos nasa-attendance ka." Sabat ng isa muli na may kasamang suntok sa sikmura: "May kasama ka naman eh. Andami nila oh. Lagpas ng isang kamay." At di na nakatayo si Anghel. Panalo ang demonyo. Sa loob ko, natuwa ako dahil ng napanindigan ko yung desisyon ko, para bang may umusbong na tapang sa loob ko matapos yoon. At hindi ba, lahat naman ng tao nakakaranas ng pagrerebelde kahit minsan sa buhay nila? Yun siguro yon.

Sumaglit sa library at kumain kasama si Miguchi. Matagal na din akong di nalilibre ng taong ito, kaya salamat po sa fishball, kikiam at hotdog! Masarap na saging con yelo ang pumukaw sa uhaw at natitirang gutom ng tiyan ko, saka sumaglit sa UST TFC store para tignan kung may LTS shirt na. Sa inaasahan, wala pa rin. Nagtungong P. Noval para bumili ng folder at manghawa na bumili na rin ang kasama. Haha!

Naghiwalay na kami ng daan ni Miguchi at sumakay na ko patungong Lawton. Sandali lang ang biyahe subalit napaka-layo naman ng binabaan ko. Hyper nanaman ang dyip na 'yon. Natagalan at nakipagpatintero nanaman ako sa mga bus tungong Altura. Mabuti naman at ordinary lang ang nasakyan ko dahil mas gusto ko ang lamig ng hangin sa hapon at masarap tumanaw mula sa bintana. Ang sarap sana kuhanan ng mga ulap na maganda ang pagkakaayos sa ibabaw ng crescent moon. Sa pagtanaw at paglipat ng pokus mula sa binabasa tungo sa mundong gumagalaw sa labas ko. Nakita ko na din ang isang daan na matagal ko ng hinahanap. Nang pababa na ako ng bus ay halos itulak na ako ng kundoktor. Ewan ko lang kung bakit, basta may sinasabi siya na: "gyaa gyaa Altura." Ano? Alam ko naman na nagmamadali sila pero wala namang tulakan, manong. Nakarating ako sa Sikap na nagbabasa pa rin ng libro, naalala ang mga pangyayari sa araw na ito at nagsimula ang kaba sa kapatid.

Bukod sa isang malakas na batok at good timing ng isang nursing student na napatay matapos ma-rape sa balita ay tapos na ang kalbaryo ko sa misang inaasahan mula sa kapatid. Kaso heto naman ang naglalamay ako sa pagkakalumpo ng aming modem. Kaya stand-by ang asignment ko at ilang oras ko ng sinusulat ang entry na ito.

Sa puntong ito ay dapat ko na yatang balikan ang aking mga babasahin para naman maging handa para bukas. Laking pasalamat ko na sumisipag akong mag-basa, kung hindi, ewan ko nalang sa mga grado ko. Malapit na ang pasko at nalulungkot nanaman ako tuwing naririnig ko ang tunog na kahalubilo ng kindat ng Christmas light sa mga bahay. Ngayon ko lang na-aapreciate ang tunog nun dahil wala kaming Christmas light sa taon na ito. Nanlilisik na rin ako sa tres, at marahil magandang regalo sa sarili ang pagaayos ng buhay...

Tingin niyo?

I should be well asleep now, but obviously I'm not. Haha! And I like have to wake up a freakin' five AM in the morning! Like, HELLOW!

tang 'na naman kasi, ang aga ng LTS. Masakit pa yung pwet ko sa di malaman na dahilan. Punyeta. Wala ko sa mood mang-tolerate ng bata...

But maybe I'm all better tomorrow. I saw him this morning~

*kilig* No, it's not much of a big deal. It's better to preserve the feelings like this. I can dwell in my fantasies without reality breaking my paradise. As Edgar Allan Poe taught in the Poetic Principle, beauty is preserved through glimpses only. Yebah.

Ah...the things taught by Literature. Amazing. It's just sad in our Personality test this morning, the jobs suggested for me, didn't include being a writer. A journalist, artist, yeah...but... hmmm....

Speaking of tests! Here are some for you guys! I know you take these as well, admit it!

Disorder	Rating
Paranoid Personality Disorder:	Low
Schizoid Personality Disorder:	Moderate
Schizotypal Personality Disorder:	Moderate
Antisocial Personality Disorder:	High
Borderline Personality Disorder:	Low
Histrionic Personality Disorder:	Moderate
Narcissistic Personality Disorder:	High
Avoidant Personality Disorder:	High
Dependent Personality Disorder:	Low
Obsessive-Compulsive Disorder:	Moderate
-- Take the Personality Disorder Test -- -- Personality Disorder Info --

What type of person do you attract? Your Result: You attract geeks! Your stunning intellect and love of sci-fi and video games allures the geeks like nothing else. Maybe it is the sparkle in your eye that makes them want to text you, who knows. Geeks make good partners, but tend to be arguementative. If you are a TRUE geek magnet, you will know if that was spelled correctly, and actually care. If it is a bad-boy/bad-girl you are seeking, you are barking up the wrong tree, unless they are just 'bad' behind a PS2 console.
You attract artsy people!
You attract unstable people!
You attract Yuppies!
You attract models!
You attract rednecks!
What type of person do you attract? Quizzes for MySpace

What mental disorder do you have? Your Result: ADD (Attention Deficit Disorder) You have a very hard time focusing, and you find it difficult to stay on task without your mind wandering. You probably zone in and out of conversations and tend to miss out on directions because you cannot focus
Manic Depressive
Paranoia
OCD (Obsessive Compulsive Disorder)
GAD (Generalized Anxiety Disorder)
What mental disorder do you have?

 

T_T wala na akong pera because I bought two books from BOOKSALE yesterday, in my attempt to find novels required for Fiction class. Instead, I ended up buying The Scarlet Letter by Nathaniel Hawthorne and The Mummy (Ramses the Damned) by Anne Rice. They were on sale and the total was only P110.00. It's cheap, but I wasn't aware of my budget again, and is now struggling to survive the week with only what I have left in my pocket. But I don't really regret buying it. Those are two great novels, especially The Scarlet Letter. As I was researching for Nathaniel Hawthorne's works, I read a good review about the book. Classic. I have to read this! Of course, Anne Rice's novels, I can never neglect. She's a favorite. I'm biased. Hehe...

Oh well, I think I spilled enough non-sense in one seating. I have to get my beauty sleep. Ta-taa! 

 

There's another "super typhoon" coming so I'm savoring my time using the net, downloading videos and updating my accounts.

No classes for 2 days, and I hope LTS will be suspended as well. I'm not in the best mood to face kids and the loose approach to time by the moderators is gradually getting on my nerves.

Is DAPITAN's deadline finished already? I actually want to submit one short story of mine. The title is "Metallic". Though it still desperately needs some revising. I just want to check my luck with the local critics. I need to get used to comments about my work. May it be possitive or negative.

Aw. No cosplay for AME. Me and Mao decided not cosplay after all. I don't have much time on me to find the needed materials. And I'm still uncertain about dyeing my hair blond. I do take care of my hair, considering the breakage rate is quite high now. And I'm thinking of having a hair cut. Gyah. Although Mr.K's costume if fairly easy, maybe it's not my time to do these things. ^^

While spacing out in the middle of our room (me and my mom's), I suddenly wished for my own room. Yes, my mom of course gives me the space I need for my things, but I want to decorate my own room. Actually, I have a slight desire to have the room being rented right now. It suddenly looked so spacious and the furnitures were fixed so it looked really comfy. I want my own design of alarm clock, the bed sheet of my choice, posters on my wall, a small area at the corner of my room for my PC, a japanese-styled center table where I can study or eat, wall lamp for my keyboards, tatami mat or a moss-green carpet with little stars as a design, hanging decoratives, my books aligned against the wall, a wooden wardrobe and many more...Ahh... that's the life. But I can only ask so much. Maybe in the future.

It's getting dark and I'm afraid it will start to rain soon. It's getting cold and I could feel this will be another disaster for all of us. Just when Christmas is getting near.

KIOTSUKETE MINNA!