Kiwi

“Putang Ina nito ah! Haha!”

         “Bakit ba, inaano ka ba?”

“Tang ina, ano papalag ka pa?”

         “Ano ba! Hindi ka naman inaano ah! Ang yabang mo!”

“Aba, sasabat ka pa ha! HAHAHA! Ano, saksakin kita diyan eh!”

         “Oy, wag gago, wag.”

“Duwag ka pala eh. Gago! HAHAHAHAHA! Tang ina nito. HAHAHA! Duwag!”

         “Hindi ah! Hindi…”

 

 

Maniniwala ba kayo mula sa usapan ng mga bata yan? Hindi lang ‘yon, laro lang yan. Laro lang.

Hindi ko alam kung bakit, pero kinikilabutan ako tuwing mapapadaan ako sa isang lugar o kahit kalsada man lang na may mga batang nagmumurahan pa na mas malutong pa kaysa sa mura ng magulang ko. Iniisip ko tuloy, san kaya napulot ng mga batang ito yung mga salita na sinasabi nila? Alam ba nila kung anong ibig sabihin non? O talagang expression lang para sa kanila at walang malisya? Siguro, dahil hindi naman ako pala mura noong bata ako, kaya ako naninibago. Kasi, iba sila saakin. Hindi ko naman dapat ihambing yung sarili ko. Pero hindi ba sa pananalita mo nakikila ang ugali ng isang tao? Kung hindi man, ay nakakatulong ito sa pagkilala sa isang tao. Kung ganoon, sa pagkilala sa mga batang ito ayon sa kanilang pagsasalita, masasabi ko kayang marahas sila? O may posibilidad na lumaking marahas at hindi nag-iingat?

 
Naaalala ko nung minsang hinihintay naming ni Leo si Joanna sa bahay ng tita niya, sa labas lang kami, kasi hapon nanaman, mahangin tsaka may bangko naman. May mga batang nag-lalaro. Hindi ko alam kung ano ba yung linalaro nila, kasi naghahabulan sila, pero nagbabatuhan din sila ng bato. Nagmumurahan pa sila. Ayan nanaman yung malulutong na Putang Ina. Walang T-shirt, walang tsinelas ayos na. Malalaking bato tsaka walang laman na boteng plastik naman ang mga gamit. Tapos takutan nalang ng mura at duwagan yung iba pang panlaban. Bilang nakatatanda, sinabihan ko naman sila na tumigil na kasi nga baka magkatamaan nga at may ma-ospital pa. Eh makukulit, ayaw pa rin! Hala, habol! Bato! Mura! Lintik na mga bata yon, muntik pa kaming tamaan.

 
Yung huli kong engkwentro sa mga batang ganito eh yung pauwi ako ng Boni. Sa jeep na sinakyan ko, may batang umakyat at pinunasan yung mga sapatos naming. Alam niyo na, yung tapos manghihingi ng pera. Iniisip ko tuloy, asan kaya mga magulang nito? Ang liit-liit, delikado pa yung ginagawa nila. Nung nanghihingi na yung bata ng abuloy o bayad ba ang tawag dun, pinapababa na siya nung drayber. Bababa na sana siya nung biglang may umakyat na isa pang maliit na bata at minura mura yung naunang bata at tinutukan pa ng barbeque stick yung bata. Sa totoo lang, nakakatakot. Kasi ang bata-bata niya pa, marunong na siya manutok, paano nalang kung di na barbeque stick yung hawak niya at patalim na? Lahat kami sa loob ng jeep na iyon, napatulala lang. Marahil, pareho ko lang ng pag-iisip  yung mga kasama ko. Gusto man naming tumulong, wala kaming magawa. Dahil takot o napipilitan lang.

Nakakagulat at nakakalungkot isipin na ganito na ang nagiging dulot ng karahasan ng mundo sa mga bata. Marunong na lumaban at marahas sa mas mahina sa kanila. Sa mura nilang edad, dapat ay nasa isang tahanan sila at inaalagaan, hindi sa lansangan na tanging naituturo sa kanila ang kasaklapan ng reyalidad at pagsakop sa inosente nilang kaisipan.

 

Di yata talaga para sa akin ang paggawa ng kabutihan, nagkakasakit ako eh.

Oh kaya ay parusa na rin ito sa maling pag-iisip ko kahapon.
Nakakahiya.
Nakakahiya talaga.

Ano kayang nangyari sa klase ngayon?
Kapag uma-absent ako, gawain ko na yung tititgan ang orasan at hintayin ang pagsisismula ng oras para mag-aral. Ewan ko, siguro kasi gusto ko andun din ako, kaso di nga pwede, may sakit ako.

Mahilig ako sa walang klase, suspension o early dismissal.
Pero ayokong-ayoko ang uma-absent. Ewan ko.
Madami kasing nami-miss. Eh kung sila yung mag-declare, eh di sila na yung sasagot ng dahilan.

Wala. Nagke-kwento lang.
Nakakabagot din ang may sakit, no.

Sa gabi magdidiliryo ka. Iiyak sa bigat ng ulo mo na tila may nakasabunot sa buhok mo at gustong paduguin ang bundunan mo. Hindi ko alam yung pinagsasabi ko kagabi, basta pakiramdam ko, pinagta-trabaho ako ng mga dwende, kahit sobrang sama na ng pakiramdam ko. Tapos pati panaginip ko, weird! Basta! Di ko mapaliwanag...weird nga eh. Yan ang diliryo.

Ano kayang pagkain ngayon? Hmmm...peyborit! Tempra at Neozep uli...yummeeeeh.
Sandali, ba't amoy gamot? Sino tumae ng gamot? Ay, siyet, ako pala yun.

Ang maganda naman sa araw na 'to, napanood ko na yung episodes 61-68 ng Tenipuri. Nyahahaha!!! Ayos! Na-miss ko na din yung palabas na 'yon. Tapos may slashy lines pa si Tezuka to Ryoma...nyehehehe....

Nyahahaha!!!! Kung manyakis talaga ang utak mo, gets mo na yan! O, hindi? Ayyy...slow ka.

Etong week din, marathon sa Full Metal Alchemist! Wahhh~ ang ganda-ganda ng anime na yun. Sana mahiram ko na yung Season 3 at movie. Wehehehe...sources. Labas!

Ayan, yan nalang muna. Since nagpapalipas lang naman ako ng oras. Medyo okay nanaman ako, di na nga ko balot na balot, kaso pucha, amoy panis na ko, di pa ko naliligo. Post nalang ako sa Devy ko.

Ja ne~

Good deeds are reflected with blessings.

and I AMEN to that.

^^

___________________________________________________________________________________________

Mahalin natin si Gary Granada.
Manunulat. Manunugtog. Makata. Makabayan.

Makulit ang personalidad.
Diyos mag-gitara.
Simpleng mamamayan.
Alagad ng Sining.

At mahilig siya sa bakla.
^^V

Balik kayo sa USTe ha!
Mahawakan ko lang bunbunan niyo,
forever Gary Granada fan na ko!
Hehe.